In het voorjaar van 2007 stond ik in de Selexyz in Maastricht voor een keurige stapel boeken met de titel 'Plaats Delict Amsterdam'. Op de kaft een om onduidelijke reden niet aangeveegde straat of stoep en twee eenzame wit gelakte pumps, waarvan de linker, voornamelijk bij de hak, besmeurd met bloed. Binnenin vind ik de informatie die hoort bij deze omslagfoto: 'Omslag voorzijde: '82. Verkrachting. Bos en Lommer.'

Het zijn taferelen die we kennen uit films en misdaadseries. Niet uit het echte leven. Ik weet niet waarom ik geïnteresseerd ben in deze stapel boeken, waarin volgens de achterflap een prachtig tijdsbeeld gegeven wordt en een unieke kijk in de keuken van de politie. Is het het onbekende dat mij trekt? Of simpelweg de horror? Wanneer ik het boek volledig heb doorgebladerd, besluit ik het niet te kopen. Ik kan het niet naar mezelf verantwoorden. Ik weet niet waarom ik het wil hebben.

Enkele dagen later betrap ik mijzelf erop dat ik nog steeds aan het boek loop te denken. Dat lijkt mij afdoende reden. Ik ga terug naar de Selexys en reken het boek af.

Mijn lievelingsfoto is de foto van de man of vrouw in het roze trainingspak in de keuken. Het interieur is proper. De ouderwets aandoende bruine tegelvloer glimt, zo ook de wandtegels, beige, bruin en groen (met een werkje) en de oven ziet eruit als nieuw. De overledene hangt voorover met hoofd in de gootsteen, vermoedelijk in een laag sop. Het onderschrift: '82. Lijkvinding. Oud West.

Ik heb geen idee of de vrouw op de still uit 'Autumn Ball' sterft. Ik kan niet zien of ze dood is, of enkel uitgeput door een fikse ruzie.

Het grote verschil tussen deze foto en de foto's uit mijn plaats delict boek is wel dat hier geen enkel spoor is te zien van bloed, verdraaide ledematen of ondergoed. Deze mevrouw ligt erbij alsof ze zich bewust is van de kijker. Met haar benen precies goed gedraaid.

De peuken op de grond (is het een woning? is het een kantoor?) lijken te willen zeggen, hier worden de dingen opgebruikt en uitgestampt. Van deze vrouw is ooit met volle teugen genoten, maar nu is zij hetzelfde als de filters op de grond. Hij staat erbij en hij kijkt ernaar en ik denk dat hij zo gaat weglopen.