staan. Want let wel: dit is geen Circus Renz. Dit circus heeft geen tent en twee geiten, die zich niet al te best laten dresseren. Het is kneuterig, onsuccesvol en tegen de klippen op ontroerend. Een trailerpark-circus. Een bekende die ze opzoeken, leeft in een zelfgebouwd krot bij een brug aan de rivier. Dit zijn mensen die snappen dat je het soms niet meer ziet zitten, dat het tegenzit, dat je een kind tijdelijk moet achterlaten in de hoop op het beste.

Gelukkig had de vondelinge het niet veel beter kunnen treffen. De twee al wat oudere circusartiesten, die net als de twee in Calimucho een houterige messenwerpact oefenen, ontfermen zich in alle ernst over het kindje. Het is dan ook een erg lief kindje – samen met het hondje Hercules garandeert ze een stroom aan schattige momenten.

Kinderen en dieren zijn niet te regisseren, is de algemene filmwijsheid (waarop een oneindige reeks uitzonderingen bestaat). Daarom laten regisseurs Tizza Covi en Rainer Frimmel – wat een naam – hen vooral hun gang gaan. Maar ook de rest van het verhaal benaderen ze met een fel realisme. Ze maakten eerder samen documentaires en zo ziet ook deze speelfilm eruit. Hij gaat dan ook minder om wat er precies gebeurt met het kind of wanneer de moeder weer komt opdagen en meer over wat je ziet van het leven in deze rafelrand van Rome. Een film die te klein bleek voor de Nederlandse bioscopen, maar een groot hart heeft – de perfecte Pluk-film dus.